Genieten in Vietnam!

Ondanks dat ik onwijs genoot in Myanmar keek ik ook wel weer erg uit naar een nieuw land en nieuwe indrukken. Ook keek ik wel uit naar een wat meer ontwikkeld land dat wat meer gericht is op het toerisme. Ik heb onwijs genoten van het niet zo toeristische en niet zo ontwikkelde Myanmar maar het is ook wel vermoeiend als je maar weinig met de locale bevolking kan communiceren en bijvoorbeeld vaak nauwelijks een idee hebt van wat je eet.

Samen met Ed vloog ik naar Ho Chi Minh City. En ja, wauw, wat een verschil! Het is druk groot en chaotisch maar tegelijkertijd ook wel weer georganiseerd en ontwikkeld. Terwijl ik door de stad struinde liep ik langs vervallen huizen en onwijs moderne wolkenkrabbers, locale eettentjes waar je eet aan een peutertafel en je zit op peuterkrukjes, hippe lunchrooms en fastfoodketens, garageboxen vol met goedkoop verkoopwaar en winkels als Prada en Furla, mooie auto's en ragbakken maar vooral ook heel veel scooters! Naast de gewone Grab (de Aziatische Uber) heb je hier zelfs Grab bike (als taxirit achterop de scooter dus!).
Ik genoot ervan in de stad te zijn, lekker en veel te eten en uit te gaan maar als je naar Vietnam toe gaat ontkom je er niet aan om ook oog in oog te staan met de gruwelen van de Vietnamese oorlog. Ik had me hier wel een beetje in ingelezen maar om in het oorlogsmuseum alle cijfers nog eens op een rijtje te zien en de uitgebreide fotoreportages te bekijken van de troffeemoorden en vooral ook van alle gevolgen (nog altijd worden er misvormde kinderen geboren ten gevolge van chemicalen die in de oorlog zijn gebruikt en vallen er dode of gewonden door niet opgeruimde munitie) maakte me toch erg verdrietig. Zoveel ellende, niet zo lang geleden en zo cruel...
Maargoed ik ben van mening dat we onze ogen hiervoor niet mogen sluiten en dus besloot ik ook nog een bezoek te brengen aan de Chu Chi tunnels. Hier leerde ik nog veel meer over de oorlog en voornamelijk over alle slimme boobytraps die de Vietnameesen gebruikten. Ook gingen we een stukje het gigantische ondergrondse tunnel netwerk in (minstens 300km) waar ten tijde van de oorlog heel wat leven afspeelde (er werd geleefd, er waren ziekenzalen en wapens en vallen werden er klaar gemaakt). Na al deze informatie keek ik ook anders tegen het straatbeeld aan, je ziet zoveel invalide mensen in aangepaste rolstoelen of fietsen. En ja er gebeuren hier ook veel verkeersongelukken maar veel van deze mensen zijn direct of indirect door de oorlog invalide geraakt.

Onze eerste stop na HCMC was Dalat, tijd voor de eerste busrit! Een rit van 6uur in een redelijk comfortabele 'sleeperbus' (letterlijk 3 rijen breed, 2 lagen hoog een soort van brancard bedjes). Eenmaal aangekomen in Dalat viel het ons gelijk op dat hier veel mooie huizen te vinden zijn, het blijkt dat de Fransen hier ten tijde van hun overheersing hun vakantieverblijven hadden en nog steeds is Dalat een populaire vakantiebestemming voor de locale bevolking gezien zijn koele ligging en mooie omgeving. We vermaakten ons een dag met rondtoeren door deze mooie omgeving; we zagen de mooie groene heuvels, watervallen, aardbeienkwekerijen, bloemenkwekerijen koffieplantages en we eindigden de dag in de regen... Ook bezochten we het bizarre 'crazy house' en de 'maze bar'. Tja de namen zeggen het eigenlijk al, een zeer bijzondere architect die zowel een guesthouse als een bar zo heeft weten te ontwerpen dat het lijkt alsof je een trip hebt in een doolhof.

Na Dalat was het tijd voor Hoi An, het authentieke handelsstadje waar ik me helemaal kon laten gaan bij de vele kleermakers die hier zitten. Door velen wordt Hoi An als een van de meest favoriete plekjes bestempeld, ik vond het er vooral erg druk met verkopers en toeristen (en gevaarlijk voor mijn portomonee en backpack volume...). Savonds was het er wel erg sfeervol met ontelbare prachtig verlichte lampionnen.
Ik genoot er van me eindelijk weer eens als echt Hollandse te verplaatsen per fiets! Laten we het over de kwaliteit van de fietsen maar niet hebben... Als ik het stadje wilde ontvluchten fietste ik de andere kant op en was ik in mum van tijd tussen de rijstvelden of op het strand.

Na 4 dagen was het tijd om weer door te gaan, ik keek heel erg uit naar het Noorden en wilde dus niet te veel tijd in het zuiden blijven hangen. Ed bleef nog wat langer in Hoi An dus het was voor het eerst sinds Myanmar dat ik weer als echte soloreiziger verder ging.

Ik besloot van deze gelegenheid gebruik te maken en een dag met een local op pad te gaan. Via via had ik het nummer gekregen van een gast van mijn leeftijd die je mee kan nemen achterop de motor om je zo meer van het land te laten zien. Hij haalde me op bij het hostel, kreeg op kunstige wijze mijn gigantische backpack achterop gebonden, en toen konden we vertrekken. We zouden in een dag naar Hue reizen. Onderweg zagen we de Marble mountains, de wereld beroemde kustweg 'Hai Van pass', oestermeren, verschillende kleine dorpjes, rijstvelden etc.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens mijn eerste reis in een plaatsje aankwam waar achterop de motor bij een local je enige vervoersmogelijkheid was. Super eng vond ik dat, zat ik dan in een korte broek, hempje en slippertjes achterop bij een wildvreemde rijdend over een super hobbelige, stijle weg. Ondertussen ben ik er wel aan gewend geraakt dat de vervoersmiddelen op reis vaak alles behalve veilig zijn en je niet veel anders kunt doen dan je hieraan over te geven. En in Vietnam achterop de motor stappen is iets waar je gewoonweg niet aan ontkomt.

Het was een heerlijke, vermoeiende en lange dag.
In Hue trof ik in het hostel al snel nieuw reisgezelschap waarmee ik de volgende dag naar 'het verlaten waterpark' afreisden. Dit waterpark is in 2004 kortdurend open geweest voor het publiek totdat werd ondervonden dat het toch wel erg duur is... Ondertussen heeft het een heerlijk horrorachtig sfeertje en is het zo een touristisch trekpleister geworden.
Na nog een bezoek aan het keizerlijke centrum binnen de gigantische stenen muren reisden we door naar Phong Nha. Ik was er aan toe om de steden te verlaten en de natuur in te gaan!

En terecht! Zodra ik in Phong Nha aankwam voelde ik me zo happy! Het is eigenlijk 1 straat met hotels en restaurants omgeven door rijstvelden en gigantische groene bergen. Verder zijn er verschillende grotten in de omgeving en ik bezocht er twee. Een beetje sceptisch besloot ik me aan te sluiten bij het plan van de rest, ik heb namelijk al aardig wat grotten bezocht in mijn leven en keek er vooral erg naar uit om hier in de omgeving rond te touren op een scooter. Maar de grotten waren prachtig en gigantisch! De grootste grot ter wereld bevind zich ook in dit gebied en is sinds 2014 open voor touristen, echter moet je je bezoek dan wel een paar maanden van tevoren vast leggen en een paar duizend euro betalen dus die heb ik maar geskipt;).

En zo vlogen mijn eerste 2 weken in Vietnam voorbij en kijk ik onwijs uit naar de komende 2 weken!